مهشید از مسافرت شمال تنها بازگشته، با دو تا ساک، بیرون برف و بارانی است. هامون چمدان‌ها را به داخل آپارتمان می‌برد...
دو ساعت بعد...
هامون: خب حرف بزن چرا این‌قدر ساکتی؟
مهشید ساکت و آرام نشسته است... بعد از سکوت طولانی می‌گوید:
مهشید: می‌دونی چه‌جوری شدم؟
به روبه‌رویش خیره می‌شود، چشمانش ریز می‌شود، بی‌رنگ و کدر می‌شود، در عمق نگاهش هوش موج می‌زند.
مهشید: ... همه چی برام شفاف شده... شده تا حالا به یه نفر یا یه چیز نگاه کنی و روح‌شو ببینی، روح‌شو، تمام وجودشو، زندگی‌شو...؟ همه چیز شفاف شده... می‌بینم، خودم... چه‌جوری بهت بگم، مثل کوه شدم، حس می‌کنم تمام چیزها رو جذب خودم کردم... پخته شدم، همه چی رو می‌بینم، پر از زندگی‌ام... ولی هیچ‌وقت این‌قدر دلم نمی‌خواست بمیرم، فکر می‌کنم قشنگ‌ترین و عالی‌ترین لحظه‌ی زندگی‌م وقت مرگم باشه... وقتی داشتم از شمال برمی‌گشتم از تونل که اومدم بیرون یه دفعه همه جا سفید شد. قبل از تونل هوا ابری بود، تو تونل تاریک. و آن‌وقت یه دفعه این سفیدی، آفتاب هم بود... به قدری همه چی قشنگ بود که یه دفعه هوس کردم بزنم برم وسط همه‌ی این سفیدی، برم با همه چی یکی بشم...
هامون: مثل آدم‌های دنیادیده حرف می‌زنی.
مهشید: نه، دنیادیده‌ها از مرگ می‌ترسن.
هامون: آدم‌های ترسو از مرگ می‌ترسن.
مهشید به هامون نگاه می‌کند. نگاهش پر از غبار است.
هامون: این‌جوری بهم نگاه نکن.
مهشید: به تو نگاه نمی‌کردم.
هامون: به کی نگاه می‌کردی؟
مهشید: به خودم.
هامون: از نگاه من به خودت نگاه می‌کردی؟
مهشید: نه، از نگاه تو نه، از نگاه خودم...

داریوش ‌مهرجویی
بخشـی‌از‌فیلمنامه‌ی‌اصلی‌«هامون»‌که‌درنسخه‌ی‌فعلی‌موجودنیست.